I should put a title here.

Weer een enerverende set dagen achter de rug. Vorige week maandag ben ik ziek naar huis gegaan, na de tocht de berg op ben ik meerdere malen gestoken en van één van die beten kreeg ik een behoorlijke allergische reactie, dus met koorts nog een paar uur in bed gelegen. Deed me verder wel goed, maar de nachten daarna sliep ik helaas weer erg slecht omdat mijn armen constant jeukten en dat hield me klaarwakker. Daarnaast werd er om de een of andere (mogelijk dronken) reden ineens om 5:30 vuurwerk afgestoken zéér dichtbij mijn flat, waardoor ik met het hart in mijn keel het bed uitgesprongen ben voor ik me besefte dat er niemand met een geweer in mijn kamer stond… Leuke mensen, die Chinezen😉

Woensdag begon de regen, het ging goed tekeer ‘s avonds. Ik had geen paraplu maar ben uiteindelijk toch maar gaan lopen. Ik was zeiknat toen ik thuis kwam, werkelijk – ik zompte en droop aan alle kanten – maar een douche later was ik weer lekker opgewarmd. Een irritante bijkomstigheid was dat ik mijn schoenen twee dagen niet aan kon, maar ze waren vrijdag weer droog genoeg (en we weten allemaal hoe dat vrijdag afliep… weer twee dagen natte schoenen).

Ik heb het weekend verder niet veel gedaan. Ik had last van een flinke golf heimwee, iets wat ik vaker merk in de weekenden. Op stage heb ik een doel en ben ik bezig, dus dat gaat over het algemeen prima. In de weekenden merk ik echter dat ik vaak niet goed weet wat ik moet doen, waardoor ik me ga vervelen en dan krijg ik heimwee. Het is een heel logisch iets, hoor ik van alle kanten, en ik kan mezelf redelijk geruststellen met het feit dat het doodnormaal is – maar dat maakt het natuurlijk niet minder leuk.
De heimwee is vooral naar het bekende. Weten waar je aan toe bent, je geen zorgen maken waar en wat je kan eten, gewoon naar buiten gaan zonder precies te weten waar je heen gaat. Als ik hier de deur uit ga moet ik weten wat ik ga doen, waar ik dat ga doen en wat ik nodig ben. Als ik op een manier moet communiceren moet ik de zinnen eerst laten vertalen door iemand van werk, op een papiertje meenemen en dan maar hopen dat het duidelijk is – anders moet ik weer mensen bellen die dan gaan vertalen of wat dan ook. Daarnaast is een van mijn grootste nachtmerries om hier ergens te verdwalen en dan niet de weg te kunnen vragen / een taxi te kunnen nemen…
Verveling is dus mijn grootste vijand op het moment. Ik heb nu drie dagen vrij, zondag begin ik weer (ik ga wat betreft werkdagen een heel vreemde periode tegemoet) en ik weet niet precies wat ik moet doen. De berg op wacht ik nog even weer mee, de afgelopen twee keer was het vanwege de hitte niet erg fijn. Ten eerste komen er veel muggen op zweet af en als ik gestoken word heb ik daar meerdere dagen last van, en de afgelopen keer heb ik onder andere de binnenkant van mijn bovenarm opengeschuurd doordat de stof van mijn t-shirt vochtig werd en ging schuren. Nog even wachten tot het wat afkoelt dus.

Jup, ze hadden me weer goed te pakken. (Het zijn er drie, in toenemende ernst)

Jup, ze hadden me weer goed te pakken. (Het zijn er drie, in toenemende ernst)

Daarnaast had ik gisteravond een fiets gekocht met Liyi (een heel lief meisje van werk), ik blij! Eindelijk wat bewegingsvrijheid, ook eens gewoon de straat uit kunnen fietsen om te zien waar het uitkomt zonder hele einden te hoeven lopen. Ook betekent het dat ik makkelijk op en neer kan gaan naar het Olympic Stadium – waar een Muay Thai Boxing club zit waar ik bij wil gaan trainen. Helaas bleek de fiets niet goed, en moesten we hem vandaag terugbrengen. En Liyi gaat de komende drie dagen terug naar huis, naar haar vriend, dus we kunnen pas daarna naar een nieuwe kijken.

Over Liyi en gisteravond gesproken, we gingen nog even wat eten na afloop (het was rond 7 uur toen we klaar waren) en we hebben nog even gezellig gekletst. Het cultuurverschil is toch gewoon echt enorm groot, dat merk je ook weer als je zo met elkaar praat. Ten eerste heeft ze meerdere malen herhaald dat ze niet kon geloven dat ik én een vechtsport doe én de piano een beetje kan bespelen, die dingen zijn te verschillend – hoe doe je dat??? Ook (en daar begon ze zelf over, eerlijk) verbaasde ze zich enorm over het feit dat het homohuwelijk in Nederland mogelijk is. (For the record, ik ben hier niet uit de kast – leek me niet erg nodig, ik zeg tegen mijn collega’s dat ik single ben en ik heb toestemming van mijn broer (en zijn vriendin, red.) om hem als husband-dekmantel te gebruiken als dat nodig is).
Toen ik begon over het feit dat iedereen hier me zo aanstaart maar niet glimlacht of iets dergelijks als ik dat wel doe, moest ze lachen. “But you’re a special one, so they afraid.” Chinezen zijn gewoon echt niet gewend aan buitenlanders, ik maak ook vaak mee dat collega’s aan mijn haar willen zitten omdat het zo’n mooie kleur heeft en zo zacht aanvoelt. Toen ik zei dat in Nederland heel veel mensen blond haar hebben was ze heel verbaasd, en toen ik zei dat mensen van zichzelf ook rood haar hebben geloofde ze me niet. Nou heb ik geen foto’s van redheads paraat, maar ik laat haar nog wel eens een foto van Karen Gillan zien…

Als laatste nog een paar ontdekkingen die ik gedaan heb:

  • Mooncake is smerig
  • FaceBook bijhouden is meer gedoe dan leuk, misschien hou ik het bij chat. Of ik moet mijn vriendenlijst opschonen…
  • Ik procrastineer teveel op werk, maar dat is ook wel heel makkelijk als je tijdens het gamen (World of Warcraft) je baas ineens achter je ziet staan die je begint aan te moedigen “Oooh how many characters do you have? Oh kill that dude! No don’t kill the Troll, I like Trolls!”
  • China is in veel opzichten heel modern, maar ik baal er toch wel heel erg van dat er schijnbaar in mijn flat geen internetsnelheid hoger dan 4MB/s mogelijk is… Koop ik verdorie weer een World of Warcraft gamecard, kan ik het nauwelijks spelen. Oh en omdat ik vanuit China inlogde hebben ze mijn account afgesloten (tenminste ik denk dat dat de reden is, ik heb ze een bericht gestuurd)…

Ik hoor van meerdere kanten dat mijn blog zeer gewaardeerd wordt, bedankt! Ik ben wat andere schrijfprojecten ook weer aan het oppakken (alvast even oefenen voor de Paul Harland Prijs 2014), waaronder ook een groot project waar ik een tijd geleden aan begonnen heb en waarvoor ik heel veel content nodig ben… Als iemand nog zin heeft een uurtje van zijn of haar tijd te doneren waardeer ik dat zeer. Let me know!

5 thoughts on “I should put a title here.

  1. Hoi Annika,

    Ferdinand en ik lezen je verhalen regelmatig en we vinden het razend knap hoe je je daar redt in een compleet andere wereld als ik het zo lees. Echt super hoor!!! Natuurlijk ‘weet’ je dat het anders is daar maar jij zit er middenin en dan ervaar je het natuurlijk pas echt.
    Als ik het zo lees dan is je werk in ieder geval leuk en doe je de nodige ervaring op, daar heb je natuurlijk altijd wat aan.

    Ik zit nu op m’n werk (het is nog supervroeg en er is verder nog geen collega) dus het leek een goed moment om een berichtje te plaatsen. Het was vanmorgen hier hartstikke mistig, jij zit nog in het mooie weer volgens mij (wel met muggen dat is minder geslaagd natuurlijk)

    geniet van je verblijf en vooral veel plezier

    • Hey Gonda! Bedankt voor je berichtje, het is altijd erg fijn om wat te horen van thuis. Dus elk moment is een goed moment om een berichtje te plaatsen😉
      En nu ja, ik vind dit vreselijk weer wat we op dit moment hebben… Volgens sommigen zou dit prachtig weer zijn, maar voor mij is het echt te warm en te vochtig (gisteravond op weg naar huis een gevoelstemperatuur van 39 graden, en op dit moment weer). Ik zit nu in ieder geval binnen in de airco, dat is dan wel weer fijn😉

      En werkervaring doe ik op, vandaag en gister de hele dag twee games door elkaar gespeeld…

  2. Hoi Annika, het blijven boeiende verhalen die je stuurt. Hoewel ik je moet bekennen dat ik het soms ook wel een beetje (te) spannend vind! We kijken nu anders naar het nieuws als er iets over Chna wordt gemeld. Zo werd er een storm aangekondigd en dan vraag ik me af of jij daar weer last van gaat krijgen. je gevoel van alleen zijn en de hemwee die daarbij hoort kan ik me goed voorstellen. Ik zou zelf dagenlang mijn bed niet uitkomen denk ik. Niet dat dat helpt, maar wat moet je anders? Ondertussen vind ik het wel erg knap van je dat je gewoon door blijft gaan, een sportschool zoekt en gaat fietsen. Later schrijf je hier een boek over; “tips voor de china-ganger”. Komende zondag gaan wij nog 3 weken met vakantie. Dus als je me mist, omdat ik miet meer reageer komt het daardoor. Tot later, pas goed op jezelf, liefs,Tineke

  3. Gaaf dat je zo in de culture-shock kunt kruipen, door te praten met Chinezen. Als je op reis of op vakantie bent is dat toch veel moeilijker. Zo krijg je meer inzicht in hoe hun hoofden werken. Erg interessant! Keep up the good blogwork. And put a title there!😉

  4. Beste Annika, Wat naar van die Chineze rotmuggen! Voordat wij op vakantie gingen naar Mexico zijn wij begonnen met vitamine B tableten. Schijnt dat prikmuggen je bloed dan minder lekker vinden. Je moet het wel door blijven slikken want als je ermee stopt is het ook zo weer uit je bloed. Het heeft bij ons wel geholpen. Ik vind het ook leuk om je blog iedere week te lezen. Kijk er zelfs naar uit wat jij allemaal weer tegenkomt in China. Ik hoop dat je heimwee met de tijd minder wordt. groetjes uit het herfstachtige Groningen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s