Ups and downs

Het is een tijdje geweest sinds mijn laatste post. Dit vooral aangezien ik de afgelopen tijd weinig boeiends heb ondernomen. Ik ben naar stage geweest, naar de supermarkt en een paar dingen daartussenin. Ik kan het wel blijven hebben over het bizarre weer (twee dagen achter elkaar een gevoelstemperatuur van 39 graden gevolgd door regenbuien en Nederlandse temperaturen)… Maar ja, het weer… Op een moment houdt het dan wel op met hoeveel je kunt blijven schrijven😉

Zeer dreigende lucht, volgende dag was het weer bijna 40 graden...

Zeer dreigende lucht, volgende dag was het weer bijna 40 graden…

Maar alsnog een post. Ik ben vanmiddag een eind wezen fietsen, ondanks mijn ziek-zijn. Ik merkte dat ik er niet gelukkiger of fitter van werd om maar binnen te blijven hangen, dus ben ik op de fiets gestapt.
Dat brengt me trouwens even bij een ander verhaal – ik heb een fiets! Dat is wel handig als je een stuk wil gaan fietsen😉 Ik had er eerder 1 gekocht bij de supermarkt, maar die kon ik een dag later terugbrengen omdat hij stuk was. Nu heb ik een nieuwe gekocht bij een professionele zaak (een GIANT), en die fietst heerlijk. Was wel een stuk duurder, toch zo’n 170 euro voor een fiets voor 4 maanden. Maar goed, het geeft me een heerlijk stuk vrijheid om dingen te gaan bekijken en te ondernemen. (Hij heet Hodor trouwens, en er volgt nog een foto een stukje naar beneden).

Zo heb ik dus ook vandaag wat ondernomen. Maar eerst had iemand (hey tante Tineke!) mij gevraagd om eens wat meer dingen te beschrijven van het ‘dagelijks leven’ hier in China. Nu heb ik geen foto’s kunnen maken van een markt ofzo, maar ik heb wel mijn ogen en oren opengehouden.

  • Bijnamen zijn hier heel normaal. Ik word hier Nika genoemd (achternaam An), een Chinese programmeur hier gaat door voor Fox en een Arabier die hier stage loopt noemen we allemaal Silver. Toch wel boeiend.
  • De kleine kinderen hier (peuters) dragen broekjes zonder kruis en geen luiers. An sich best handig (wel overal babybilletjes op straat), maar ik zag laatst zo’n kind gewoon in de goot hurken om zijn behoefte te doen… Bah. Lopen die kinderen ook geen risico op blaasontsteking ofzo?
  • Er wordt hier niet veel kerst gevierd, maar een collega heeft gevraagd of ik haar wil ‘leren kerst te vieren’ zodat we in December samen kerst kunnen hebben. Vind ik best een leuk idee!
  • Het verkeer hier is een ramp. Ik erger me er vaak behoorlijk aan (vooral door het constante getoeter en het feit dat je eigenlijk constant van de weg gedrukt wordt door auto’s en brommers). Ik vind de onderstaande foto’s wel een goed beeld geven.
Want allemaal tegelijk gaat veel sneller dan één voor één!

Want allemaal tegelijk gaat veel sneller dan één voor één!

Want als het niet snel genoeg gaat ga je toch spookrijden?

  • Er wordt hier nog steeds heel anders omgesprongen met mensen dan ik vanuit huis gewend ben. Verschillende mensen die ik ken en die het land ook kennen blijven volhouden dat Chinezen hele vriendelijke mensen zijn, maar dat heb ik er nog niet helemaal uit kunnen halen. Elkaar in de weg lopen, mensen op het zebrapad van hun sokken rijden, je auto voor voetgangers langs drukken… en wat ik natuurlijk vooral merk is dat iedereen je aanstaart maar als je probeert vriendelijk terug te lachen krijg je geen reactie.
  • Het is hier heel normaal om bij, rond of op je huis een tuintje bij te houden. De onderstaande is te zien vanuit mijn raam.

Ook kook ik ondertussen voor mezelf. Ik heb het kookplaatje hier ongeveer soortvan door, maar het is echt heel moeilijk koken. Het is een kookplaatje die daadwerkelijk werkt met straling (fijn idee) dus je moet je een magnetron met verschillende standen voorstellen. Dan stopt hij even met stralen en dan gebeurt er niks, dan schiet ie weer even aan en dan kookt het zo ongeveer over – herhalen en herhalen. De kip brandt over het algemeen nog aan, maar soep kan ik ondertussen prima maken…😛

Vandaag dan. Ik ben eens de andere kant opgegaan dan ik tot nu toe geweest ben, dus richting het Westen. Ik had die kant op een grote lap groen gezien op Google Maps, dus dat wilde ik eens gaan opzoeken.
Zodra ik eenmaal op de fiets zat was ik echt blij dat ik dat even gedaan heb. De zon was er en het was nog best wel warm, maar er stond een briesje dus al met al voelde het eindelijk weer een beetje als vakantie en leuk dingen bekijken. Met al het stuivende zand op de weg en de afgetrapte brommertjes voelde het een beetje als Kreta, waar ik een tijd terug ben geweest. Maar goed.
Ik had de camera meegenomen, en al snel kwam ik dan ook bij de groene zone. Ik moest een heel brede weg oversteken zonder fiets-verkeerslichten, dus ik heb me uiteindelijk vastgegrepen aan een “pothole filler” (een stinkende langzaam rijdende vrachtwagen) en die heeft me het kruispunt overgetrokken.

Het blijkt dat dit grote stuk groen een beschermd wetlands-gebied is. Dus erg veel vijvers, meertjes, sloten… polder idee eigenlijk😉.

Notice the fisherman?😉

Dit hierboven was mijn eerste stop, waar ik een paar foto’s heb gemaakt en even ben blijven hangen in het paviljoentje. Het was er heerlijk stil, met alleen het geluid van vogels en insecten – en zo nu en dan pratende mensen, of lachende kinderen (zoals het stel dat druk rondrende met insectennetten). Het viel me op dat er erg weinig vandalisme was aan het paviljoen, er waren hier en daar wat tekens in de palen gekrast of met een stift opgeschreven – maar ik herinner me nog best goed hoe een groep jongeren voor de lol met een flink mes op het (pas opgeknapte) paviljoen in het Noorderplantsoen stond in te hakken. Zoiets zal je hier volgens mij minder snel zien.

Ook was het weer duidelijk hoe goed deze plek verzorgd wordt, in de tijd dat ik rondreed op de fiets waren er ook overal mensen bezig te snoeien, knippen en zagen. Tja, als je zoveel mensen hebt heb je altijd wel een paar rondlopen die zulke klusjes op willen knappen😉

Goed, vervolgens fietste ik verder en heb ik nog een paar foto’s gemaakt:

De fiets Hodor

De fiets Hodor

Wat is een zelfontspanner toch fijn als je in je eentje bent hea? In ieder geval, dit was een mooi plekje met een brug erbij, waarvandaan de laatste foto ook is genomen. De zon kwam net mooi door🙂

Ik kwam uiteindelijk in een soort enorm resort terecht, dat grotendeels nog in aanbouw leek. Ik werd her en der ook gewoon weggestuurd, mocht ik niet heen – met als toppunt wel een prachtig, breed, stenen pad dat de natuur in leidde, met een hutje ernaast. Ik zou er langs fietsen toen ik ineens “Ni hai! Ni hao!” hoorde vanuit dat hutje, en er een vrouw haar hoofd naar buiten stak, druk Chinees pratend. Ik wilde mijn portemonnee al trekken, maar het was alleen maar “mei-o” (wat volgens mij zoveel betekent als nee) en uiteindelijk ben ik maar weer weggefietst… was wel jammer, het zag er erg mooi uit die kant op.

Wél heb ik in dat resort de plek gevonden waar ik de komende vier maanden mijn tuls ga oefenen…

Helemaal leeg, eromheen zijn dingen nog steeds in aanbouw en de steiger ligt een stuk lager dan de weg dus weinig pottenkijkers. Ik had de dobok helaas niet bij me, maar die foto’s komen nog wel eens.

Goed, we zijn nu ongeveer aan de andere kant van de wetlands aangekomen. Er loopt daar een brede weg, die ik een stukje ben gevolgd tot ik bij een duidelijk toeristische ingang van het gebied kwam. Hier was de lol er voor mij snel af, het was erg druk en overal hetzelfde – je moest overal betalen als je ergens heen wilde en de bussen vol Chinese toeristen leken geïnteresseerder in foto’s maken van mij dan van de omgeving.
Tóch vond ik een weggetje dat van de grote weg af leidde. Ik kwam bij een beetje een vervallen gebouw in aanbouw, waar een paar bewakers en bouwvakkers waren. Ze negeerden me dus ik fietste nog een stuk verder… tot ik bij een groot, roestig hek aankwam met flinke spikes op de bovenkant en een behoorlijk zwaar kettingslot eraan vast… maar dat kettingslot was los en de ‘poort’ stond op een flinke kier. Ik bedacht dat als ik zelf de poort niet openduw ik niks verkeerd doe, dus ik ben langzaam doorgefietst.
Ik kwam al snel aan bij een leegstaand gebouw, dat flink overwoekerd was. Het was allemaal behoorlijk eng moet ik zeggen, ik verwachtte elk moment een leger kwade Chinese bouwvakkers die me schreeuwend weg zouden jagen (en de film Jurassic Park was me om de een of andere reden al heel vaak te binnen geschoten, zal het hek wel zijn geweest) – maar ik ben alsnog het gebouw in gegaan.

Het was echt kaal, alleen maar beton en er groeide van alles naar binnen. Op de middelste foto kan je nog een soort donker gat zien, ik ben er nog even heen gelopen maar vond het toen wel even goed geweest. Ik ben weer op de fiets gestapt en vond dat ik het pad nog even af moest fietsen.
Ook het pad was behoorlijk overgroeid, dus ik moest wat takken en dergelijke ontwijken. Na nog enkele tientallen meters kwam ik bij een klein, ook verlaten gebouwtje aan. Nou ben ik niet vreselijk bang aangelegd maar toen ik ineens vanuit dat gebouw een enorm kabaal hoorde en de volledige ijzeren deur naar buiten kwam vallen en met een dreun zo’n meter voor mijn voeten landde, zal mijn hartslag niet meer onder de 100 zijn geweest. Er kwamen vervolgens drie vreselijk woest uitziende en harige… eekhoorns uit de deur rennen, die meteen de dichtstbijzijnde boom in schoten. Ik was er van overtuigd dat iedereen in het park dat kabaal gehoord moest hebben dus ik ben weer op de fiets gestapt en zo nonchalant mogelijk langs de bewaking gefietst…

Ik ben de weg verder afgefietst en kwam weer aan de noordkant van het gebied uit. Ik ben met een korte stop (voor onderstaande foto’s) weer naar huis gefietst, waar ik al het stof en zand van me af heb gedoucht en ben begonnen aan deze blogpost… Ik hoop dat jullie hem helemaal door hebben kunnen lezen tot aan dit punt, het is weer een flinke geworden!

Uitzicht vanaf een brug waar ik overheen fietste (en met mijn scherpe ogen een schildpad zag)

Rupert de schildpad

Rupert de schildpad

 

 

2 thoughts on “Ups and downs

  1. Indrukwekkend! Die tul-loop plek ziet er gaaf uit. De zelfontspanner gaat daar denk ik ook goede diensten bewijzen😉

    Hou je haaks en hou ons op de hoogte!

  2. Hallo Jonna,
    Leuk om weer een blog van je te ontvangen. Het kopen van een fiets is een goede keus geweest. Je kan nu alle kanten op, zonder taalproblemen voor taxi’s e.d. En dan beleef je avonturen. En je kans om mensen tegen te komen, die Engels spreken, wordt ook groter hierdoor. Ik hoop dat je gezondheid nu wat stabieler gaat worden. En dan in positieve zin natuurlijk. En kerst vieren met een Chinese is natuurlijk ook leuk. Kortom; het was weer leuk lezen. Groet, Papa Jan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s