Tijddoder

Goedemorgen/middag/avond!

Het is hier nu twintig over 9 op zondagavond. Ik heb bijna twee weken niks gepost, dat kwam vooral door het hele simpele feit dat ik erg weinig gedaan heb de laatste weken. Het kan ook zomaar zo zijn dat er vanaf nu structureel wat meer tijd tussen mijn posts komt te zitten, vanwege het feit dat ik vanaf nu tot het einde van mijn stage gewoon 5 dagen lang van 9 tot 18 werk en dan in de weekenden vooral probeer bij te komen van de werkweek.

Hoewel ik de afgelopen tijd weinig actiefs heb ondernomen in de fysieke zin (hoewel ik trouwens al twee week lang 6 dagen in de week sport en van plan ben dat nog zes weken vol te houden), ben ik erg druk aan de mentale kant. De nieuwigheid van ‘het hier zijn’ is er af, simpelweg over straat lopen brengt me lang niet meer zoveel gespreksstof als het de eerste weken deed en de belangrijkste natuurattracties heb ik ondertussen ook wel gezien. Waar ik dus vooral mee bezig ben is mezelf een plekje geven, en dat valt me zwaar.
Ik heb na wat soulsearching besloten om niet meer naar iedereen de schijn op te houden. Natuurlijk vertelde ik wel vaker over dingen waar ik moeilijk aan kon wennen, zaken waar ik me aan ergerde of die me minder bevielen – maar ik probeerde er altijd een humoristische ondertoon in te houden. Nou goed, dan zal ik het nu maar even heel duidelijk zeggen – ik voel me hier zeer regelmatig zeer naar. Ik zou graag andere krachttermen bezigen maar laat ik het hier maar even bij houden. Dat betekent niet dat ik het opgeef, dat ik hier dagelijks in een hoekje van de kamer zit of me verstop onder de dekens – maar het feit ligt er.

Als ik alleen was geweest in Nederland, als niemand om mij heen mee had kunnen denken over China en niemand mij had aangespoord, was ik niet gegaan. Dat is iets wat ik niet aan mezelf heb willen toegeven, maar ook dat feit ligt er – toen duidelijk werd dat er een stage was in China in plaats van Nieuw Zeeland ging alles erg snel en was iedereen zo razend enthousiast dat dát hetgeen was wat de doorslag gaf. Ik wilde niet degene zijn die zei “hey jongens, heel leuk dat het jullie allemaal heel gaaf lijkt, maar het lijkt mij niks dus ik ga niet op dit ‘once in a lifetime’ avontuur.” Ik wilde niet die flater slaan. Was het een slim om zo te denken? Nee, dat was het niet – maar het ging allemaal erg snel en op dat moment had ik niet de rust om me dit te beseffen.

Ik zit hier nu bijna twee maanden en in die twee maanden heb ik ups en downs gehad. Flinke ups, maar ook flinke downs. Ik heb de momenten gehad waarin ik naar huis wilde, waar ik schreeuwend van onvermogen mijn vader er van langs gaf op Skype terwijl die er ook niks aan kan doen. Ik zou graag zeggen dat de deuk in de muur hier was omdat er een mug zat, maar ook dat was een moment van onvermogen – en als je zeven jaar lang traint op slaan en schoppen wordt je onvermogen een iets groter wapen dan dat van anderen. Vind ik deze dingen leuk om toe te geven? Absoluut niet, ik zie mezelf heel graag als de ‘stoere jonge vrouw die dit avontuur aan gegaan is’ en voel me ook het veiligst als dat is wat anderen denken. Maar op een moment moet je ophouden de schijn op te houden om andere mensen ‘peace of mind’ te gunnen en voor dat van jezelf kiezen.

Zal het per direct helpen om dit aan iedereen te vertellen, zal ik me hierna beter voelen hier in China? Nee. (Stel ik mezelf te veel vragen? Misschien). Oh verdorie, daar is die humoristische ondertoon weer. Nou misschien is dat ook wel beter, het is ook niet de bedoeling dat dit een vreselijk negatief festijn wordt. Ik schrijf dit ook niet voor medelijden of iets dergelijks, dat wil ik helemaal niet. Ook dit is een onderdeel van mijn jaar van huis, dit is ook weer iets waar ik van moet leren. Is het een van de meest extreme voorbeelden van je beseffen dat je misschien eens wat meer aan jezelf moet gaan denken die je kan bedenken? Vind ik wel in ieder geval (en als je die zin in één keer snapte, chapeau).

Dus nee, ik ben hier niet met het goede idee heen gegaan. Ik heb eigenlijk een vreselijk valse start gemaakt in dit hele gebeuren en die gevolgen zijn zuur, vreselijk zuur. Als je nog in je vertrouwde omgeving zit met allemaal mensen die positief zijn, waar je lekker mee kletst, waar je eventueel mee fantaseert hoe het zal zijn in China – dan is het heel makkelijk om te denken “Ach kom op, dit kan je. Dit gaat wel goed komen.” Maar als je hele vertrouwde omgeving wegvalt, je compleet op jezelf teruggegooid wordt en je er ineens achter komt dat je eigenlijk helemaal niet zo lijnrecht achter deze reis naar China stond? Ja, dan kan het wel eens gebeuren dat je er compleet doorheen zit en het allemaal niet meer ziet zitten.

Ik heb nog drie maanden te gaan. Nog twaalf weken. 62 werkdagen. Mijn laatste werkdag is in principe 17 januari. Die dag of de dag daarna komen mijn ouders voor tien dagen naar Hangzhou, waarna ik zo snel mogelijk doorreis naar Nieuw Zeeland. Het idee was om nog een week of twee hier te blijven om af te sluiten met nog wat dingen voor mezelf doen, maar ik heb behoorlijke problemen met het aanvragen van mijn visum voor Nieuw Zeeland dus de kans is groot dat ik die dan nog in Nieuw Zeeland aan moet vragen voor ik begin met studeren. Ik wacht nog op antwoord van de immigratiedienst.

Ik wil nogmaals benadrukken dat dit geen noodkreet is, geen roep om medelijden of iets anders hartverscheurends. Ik denk nog steeds dat dit half jaar China goed voor me zal zijn, maar hoe precies is een beetje veranderd. Ik verwacht niet dat ik me hier senang ga voelen, ik denk dat China gewoon niet het land voor mij is. Andere mensen kunnen het hier helemaal geweldig vinden, en daar heb ik respect voor – maar het is het niet voor mij.
Ik hoop dat ik niemand hiermee teleurstel, ik hoop dat het beeld van “Supersterke en stoere Annika die gewoon naar China gegaan is en daar supertoffe avonturen meemaakt” hiermee gewoon verandert in “Supersterke en stoere Annika die gewoon durft toe te geven dat ze helemaal niet zo supersterk en stoer is”.

Dus de volgende keer dat je me vraagt hoe het is, en ik niet antwoord met “och gaat wel” maar met “weet je, ik voel me echt vreselijk ***”, snap dan dat dat niet dramatisch is en je ook niet direct medelijden met me hoeft hebben ofzo – je weet nu waar het vandaan komt en dat het gewoon soms even nodig is om aan de mensen om je heen even eerlijk aan te geven hoe je je voelt.

3 thoughts on “Tijddoder

  1. Lieve Annika, we zijn van de week thuis gekomen van vakantie (was fijn) en sinds een paar dagen loop ik nu over je laatste blog-verhaal na te denken. Want het heeft niet zoveel zin als ik je allerlei “dooddoeners en open deuren” stuur als reactie. En ik vind het moeilijk op deze manier goed te verwoorden wat ik je zou willen zeggen. In een gesprek gaat dat makkelijker, maar dat is niet echt mogelijk, dus we doen het ermee.Om te beginnen vind ik het naar dat je je zo nu en dan zo ellendig voelt. Als er een makkelijke oplossing voor was zou ik hem je zeggen, maar die had je dan zelf ook allang gevonden. Verder is het beeld wat ik van je had niet echt veranderd; je bent nu niet minder of meer stoer dan eerder. je bent en blijft gewoon onze Annika ( = precies goed). Iemand zei me eens dat er altijd aan alles, hoe negatief ook, een positieve kant zit en dat het vaak loont om daarnaar op zoek te gaan. En eigenlijk denk ik dat jijzelf die positieve kant aan dit avontuur ook al wel ontdekt hebt :als je eerder beter, zorgvuldiger naar jezelf had geluisterd was je nu niet daar geweest. Lekker rustig! Maar dan was het leven gewoon door gegaan en had je niet de ontdekking gedaan zoals nu. Althans niet nu. Ook best, maar je realiseren dat het erg belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen en goed naar jezelf te luisteren en op basis daarvan je besluit te nemen lijkt mij een conclusie waar je wel mee verder kan. M.a.w. van wereld formaat en iets wat je waarschijnlijk nooit meer loslaat.En ondertussen blijft het natuurlijk zo dat je elke dag opnieuw een keus kunt maken. Als jij besluit dat het genoeg is geweest, omdat jij het niet meer trekt, dan kom je weer deze kant op. En als jij denkt dat je nog wel even verder kunt, een week of twee of misschien een maand, dan ga je gewoon nog even door.Ik bedoel, het kan, de keus is aan jou. Je hoeft daar niet te blijven omdat wij het van je verwachten, je blijft daar (of niet) omdat jij dat wilt.Misschien helpt het ook wel dat iedereen/wij nu weten dat je daar niet echt lekker zit. Misschien maakt het het makkelijker om je eenzaamheid met ons te delen.(voor zover dat mogelijk is) Een ding durf ik je wel te beloven: er komen betere tijden! Veel sterkte, Nika An, en laat regelmatig van je horen. Liefs, Tineke. PS je schrijft goed. Je oude plan om iets met schrijven te doen was ook zo gek nog niet.

  2. Dag Annika,
    Ook ik wil even reageren. Allereerst: Wat kun jij ongelooflijk goed schrijven!! Ik ben er erg van onder de indruk. En voor de rest krijg ik allerlei overpeinzingen als ik jouw blog lees. En weet je wat er dan bij mij boven komt? Het volgende:
    Jij hebt het nu extreem zwaar, omdat je alles in je eentje moet stukkauwen en verwerken. Op niemand kun je terugvallen en nu word je met alle uitersten van jouw emotie geconfronteerd. En dat is nu precies waarom deze (heel nare) tijd jou meer leert dan welke tijd je wáár dan ook en hoe lang dan ook elders zou doorbrengen. Als ik kijk hoe je in de voorbijgaande jaren geworsteld hebt om de mens te worden die je wil zijn en overal gezocht hebt om dit te realiseren, waarbij je voortdurend aanliep tegen jouw eigen begrenzingen, dat zie ik nu dat je bezig bent die begrenzingen te doorbreken. Waarom? Omdat je niet anders kúnt! Je moet er nu dwars doorheen. Dat is verrekte pijnlijk, jazeker. Maar misschien ervaar jij nu de pijn binnen enkele maanden, die anderen gedurende vele jaren van hun leven opbouwen, omdat ze niet zijn waar ze zouden willen zijn.
    Er is maar één “maar” bij: Je moet het wel vol kunnen houden en er niet stuk aan gaan. Houd dit steeds in de gaten. En volgens mij doe je dat ook. Want als ik zie hoe goed jij je emoties kunt en durft te verwoorden en te analyseren, hoe je ze tegelijkertijd kunt relativeren, dan ben je daar zeer bewust en op hoog niveau mee bezig.
    Klasse, nicht van ons!! En weet je wat ik ook mooi vind? Wij hebben nooit veel contact met jullie en jou gehad. En nu, via jouw blog, mogen we opeens meekijken in jouw leven en ons verwonderen. Je komt opeens zo dichtbij zoals je dat nog nooit geweest bent.
    Weet, dat wij veel respect voor je hebben en erg met je meeleven. Zet de kop d’r veur en blijf gezond. En denk je, misschien wil ik eens rechtstreeks met mijn oude oom mailen: doe dit. Op houkes@planet.nl ben ik altijd aanspreekbaar voor je.
    Hartelijke groet en dikke smokken.
    Oom Luuk

  3. Annika,

    Het is duidelijk dat je het niet gemakkelijk hebt. Dat vind ik erg naar om te lezen. Ik vind het goed van je om gewoon te zeggen hoe je je voelt. Dat geeft waarschijnlijk ook wat meer rust. Hou vol.

    Groeten van tante Geeske

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s