Fall

Ik heb redelijk wat reacties gehad op mijn vorige post, op het blog en daarbuiten. Iedereen bedankt voor de belangstelling, dat wordt altijd zeer op prijs gesteld. Daarbij wil ik wel graag zeggen, zonder af te doen aan de reacties die ik heb gehad, dat ik het vaak veel fijner vind om gewoon even een “onzin” gesprek te hebben met iemand dan om de haverklap gevraagd te worden “Hoe voel je je nu, voel je je al beter?” Om hopelijk logische redenen.🙂

Maar, klaar daarmee! Er is de afgelopen we(e)k(en) redelijk wat voorgevallen, dus ik begin even van voor af aan. 

Vorig weekend wist ik niet zo goed wat ik moest doen, en heb na kort beraad besloten om de berg op te lopen. Dat was vrijdagavond, dus de zon was ondertussen onder. Nou geeft de stad redelijk veel licht hoor, dus ik kon an sich prima zien… maar het was toch wel een klein beetje creepy. Toen ik eenmaal boven was had ik al redelijk wat inspiratie voor een horrorfilm. Ik heb eventjes boven gezeten, maar helaas was het niet stil, want je ontkomt hier gewoon niet aan het lawaai van het verkeer overal. Zelfs niet bovenop zo’n berg. Maar er waren geen andere mensen, dus het voelde minder druk dan overdag.
Maar, toen kwam de weg naar beneden. Die was een stukje minder leuk. Want als je een trap op loopt kan je prima de verschillende treden onderscheiden in de schemer, maar als je naar beneden gaat wordt dat een stukje lastiger… Geregeld moest ik tasten of er nog een trede was. Maar ik ben slechts één keer echt bijna misgestapt en dat was toen ik op mijn telefoon keek hoe laat het was… niet handig natuurlijk. Maar goed, veilig beneden gekomen.

De dag daarna (of zondag, ik weet niet eens meer precies welke dag) ben ik gaan fietsen. Ik besloot de voet van de berg langs te fietsen, over de weg, om te kijken of er ergens anders nog een weg omhoog was of een mooi stukje natuur om te bezoeken. 
Na anderhalf uur fietsen bleek wel dat dat een onmogelijke missie was en had mijn lijf het ondertussen ook wel gehad dankzij alle heuvels. Ook kwam ik alleen maar terecht in drukke straten vol auto’s, scooters of wat dan ook. Niet echt waar ik naar op zoek was. Dus ik ging op weg naar huis. Onderweg moest ik constant stoppen en werd ik afgesneden door van alles en nog wat (Chinees verkeer, hoera) dus ik had er redelijk de gnuif in. Maar ondanks het feit dat ik niet echt meer mijn altijd vrolijke zelf was, bleef ik om me heen op zoek naar leuke plekjes. En toen ik er links één dacht te zien, was ik best opgelucht. 
Het was een soort oprijlaan met daaromheen (naar het leek) een soort park. Het hele stuk land (om het even zo te noemen) was ommuurd, maar het hek stond wagenwijd open. Er stond wel zo’n houten huisje naast, als in een tolweg, maar die hebben ze hier overal dus ach.
Ik besloot naar binnen te fietsen maar na zo’n vijf meter hoorde ik roepende stemmen achter me en stopte ik. Twee militairen kwamen uit het huisje naar me toe gehold en kwamen voor me staan. Ik had geen idee wat ze zeiden, maar één van hen hield me onder schot met een machinegeweer terwijl de andere tegen mijn voorwiel aanduwde. Nou stond ik daar met één been aan elke kant van mijn fiets, dus echt snel omdraaien was er niet bij, maar ik deed mijn best. Ze bleven maar roepen en duwen, dus de paar seconden die het duurde om mijn fiets om te draaien voelden een stuk langer. Onder schot gehouden worden is heel vreemd, het voelt eigenlijk een beetje alsof je op de rand van een afgrond staat met iemand achter je – diegene hoeft maar één handeling uit te voeren en je bent de sjaak. Niet dat ze het zomaar zouden doen, maar het is maar een hele kleine handeling en je weet nooit wat zo iemand denkt. 
Mijn benen werkten niet echt meer mee dus nadat ik van het terrein af was (waar ze me hollend vandaan escorteerden) heb ik even een stukje moeten wandelen met de fiets aan de hand voor fietsen weer echt wilde. Maar zoals ik ook op FaceBook zei, weer iets om af te strepen van mijn bucket list… 

NOG iets anders wat ik kan afstrepen van die lijst is het meemaken van een aardbeving. Donderdag zat ik aan mijn laptop een film te kijken toen ik ineens een heel vreemd gevoel kreeg, alsof mijn hoofd wat naar voor en achter bewoog. Mijn eerste reactie was dat ik dacht dat ik iets heel vreemds gegeten had ofzo, omdat ik meteen misselijk werd – maar toen ik opkeek zag ik dat de theedoek aan de muur meebewoog. Toen ik opstond was het nog best lastig om te blijven staan, aangezien ik op de 20e verdieping woon en de toren gewoon heen en weer zwaaide. Op de grond schenen ze het nauwelijks gevoeld te hebben, nou ik voelde meer dan genoeg!
Geen schade verder, alleen wat dingen op de grond gevallen waaronder een waterflesje (dweilen, bah). Ook hier zat de schrik er echter goed in, ik had geen idee of het nog erger zou worden en of ik moest beginnen het trappenhuis af te rennen. Bleek niet nodig, dit was alles. Het epicentrum lag in Taiwan, daar was de schade best een stukje groter (heeft ook in de NL krant gestaan). 

Dan maar even afsluiten met wat positievers. Ik wist niet zo goed wat ik moest doen vandaag en gisteren, omdat de meeste van mijn fietstochten de laatste tijd minder leuk uitpakken (zie boven😉 ). Maar ik had op weg naar werk al een paar kleurende blaadjes gezien, dus besloot ik om terug naar de Wetlands te fietsen (waar ik al een paar keer eerder ben geweest) om de herfst een beetje vast te leggen. 
Om wat ruimte te besparen heb ik de blaadjes en de bloemetjes voor jullie samengevoegd ;) 

Hierna ben ik op de fiets gestapt en verder langs de Wetlands gefietst. Ik was nog niet verder geweest dan de hoofdingang aan de Noordkant, dus ik vroeg me op wat verderop was.
Het punt is dat je links dan de Wetlands hebt, maar rechts een iets ander tafereel. En ik denk dat beelden als dit een beetje mijn aversie richting China veroorzaken. Misschien hebben die mensen het zelf helemaal niet, en vinden die zulke dingen heel normaal en prima – maar om dan dit te zien naast een bouwproject voor superluxe appartementen? Nee. Sorry.
Maar goed, ik verder fietsen. Op een moment begon ik bordjes te zien met “Xixi Wetlands West Area”, wat me best hoopvol stemde – er was dus een echt duidelijk westelijk deel. En inderdaad, daar kwam ik al snel terecht.
Dit stuk van de Wetlands is een stuk minder toeristisch volgens mij. Je hebt wel de Hong Gardens, waar je voor moet betalen (niet gedaan) maar voorin dit stuk Wetlands heb je eerst een soort “Farm Village”. Zoiets stond op de borden in ieder geval. Het komt neer op een redelijk groot stuk grond waar ze van alles verbouwen voor eigen gebruik. Ook is er een klein vee-houderijtje. De kinderen rennen hier rustig los rond samen met de honden en er schalt wat karaoke muziek vanaf de stenen gebouwen verderop – een veel leuker tafereel dan hierboven.

Twee meisjes die vier keer langs kwamen lopen om "hello!" te zeggen

Twee meisjes die vier keer langs kwamen lopen om “hello!” te zeggen

Een klein meisje overwon haar enorme angst voor mij... geitjes voeren was even belangrijker.

Een klein meisje overwon haar enorme angst voor mij… geitjes voeren was even belangrijker.

Deze geiten wilden met liefde even poseren.

Deze geiten wilden met liefde even poseren.

Na nog een stukje verder te fietsen (en mijn fiets over een sloot getild te hebben) kwam ik bij een weg langs een rivier uit. Deze liep uiteindelijk dood helaas, maar door hem weer terug te volgen kwam ik bij die stenen gebouwtjes uit waar de muziek ook vandaan kwam. Het rook er heerlijk en er zaten behoorlijk wat mensen. De kinderen waren aan het touwtrekken en er werd her en der eten bereid. Ik heb een flesje water gekocht van een mevrouw daar maar ze begonnen me allemaal heel vreemd aan te staren dus ben maar weer naar huis gegaan… waar ik ben begonnen aan deze post!

Kijk mam, zonder handen!

Kijk mam, zonder handen!

Brug (en sluis) over het water

Brug (en sluis) over het water

Dringen bij het eten

Dringen bij het eten

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s