父母和总结

Die titel betekent ook nog wat – “ouders en samenvatting”. Of nja, dat heeft de Google Translate machine me verteld. Hoe dan ook, ik vond dat mijn laatste blogpost vanuit China een mooie Chinese titel verdiende.

Afgelopen week was… enerverend. Ik ga maar gewoon even een beetje dag voor dag verslag doen! (Oh en bereid je voor op foto’s, veel foto’s).

Zaterdag de 18e heb ik mijn ouders van het vliegveld gehaald. Altijd leuk, vliegvelden – zelfs als je zelf niet op reis bent moet je wachten. Maar goed, een uur wachten is makkelijk vergeten als de verwachte personen vervolgens het zicht in lopen.
Een taxiritje later waren “we” ingecheckt in het hotel. We hebben gegeten bij “mijn” noodle-restaurant en vervolgens zijn we naar “mijn” appartement gelopen, want die wilden “ze” toch wel graag even zien. Goed, die laatste accolades waren onnodig, maar ik had er al zoveel geplaatst dat een “paar” extra niet erg leken.

Ik ben compleet vergeten wat we zondag gedaan hebben (als we al wat gedaan hebben). Oh ja, we zijn naar de supermarkt geweest. En dat is op zich nog best iets om even te benoemen, aangezien dat altijd een avontuur op zichzelf is. Voor mij ondertussen minder, maar mijn ouders waren gepast onder de indruk van de drukte, de omvang (enorme supermarkt) en de levende have om elke hoek. De levende kippen in kooitjes werden minder zielig gevonden dan de levende schildpadden in netjes in de koeling… kan ik me voorstellen. Maar goed, daarover later minder.
En nu ik eraan denk, we zijn ook naar Grandma’s gegaan voor avondeten. Grandma’s is een restuarantketen in China, waar ze allerlei Chinees voedsel (voornamelijk Hangzhou-gerelateerd) serveren en, zeer belangrijk, een menu hebben met plaatjes en een halfhartige Engelse vertaling. Maar je kan er in ieder geval uit halen wat voor dier o.i.d. je bestelt, en dat is al heel wat! Iets wat er uit zag als een heerlijk chili gerecht bleek “duck blood” te zijn… tja, dat China bijzonder voedsel had wist ik al (zie vorige post). Dan is zo’n Engelse vertaling wel handig. (Ook direct de reden dat ik praktisch nergens uit eten kon de afgelopen maanden!)

Maandag heb ik mijn ouders meegenomen naar mijn werk, waar ze de bazen ontmoet hebben. Liyi verdween, die moest iets doen (geen idee wat) dus dat was een beetje jammer – mijn ouders wilden haar graag ontmoeten. Maar geen zorgen, dat hebben we later in de week ingehaald…
Na werk zijn we naar West Lake gegaan. Daar hebben we een tijdje heerlijk geslenterd, waarna we op weg wilden naar een markt in de buurt. Ik heb een gruwelijke hekel aan dwalen en zoeken, dus het was niet vreselijk goed voor mijn humeur om een uur te moeten zoeken naar de betreffende straat – maar ach, dan ben je er en dan is het ook wel weer goed allemaal. Gelukkig is het me tot nu toe bijna altijd gelukt om dingen te vinden😉
Op het marktje hebben we wat souvenirs gekocht, en mijn ouders een portemonneetje voor zichzelf. De verkoper was dolgelukkig met mijn vader, die niet al te best is in afdingen… maar goed. Ook ik heb er wat souvenirs bij gekocht… brengt het totaal op een paar kilo. Beware, thuisblijvers!

Tourism 101 *kuch*

Tourism 101 *kuch*

Een klim later kwamen we bij een pagoda, iets waar mijn vader erg graag heen wilde. Het was avond geworden ondertussen, dus alle lampjes waren aan. De pagoda was daarmee vreselijk nep, maar toch ook wel leuk. Ik genoot vooral van het uitzicht vanaf de bovenste “trans”, van waar je over de stad en het West Lake uit kon kijken.
Die avond gegeten bij een niet zo geslaagd tentje… koud eten enzo. Maar, geen honger meer, en het kan niet altijd alleen maar geweldig en goed zijn!

Kunst... of kitsch?

Kunst… of kitsch?

Dinsdag zijn we richting treinstation gegaan. Want ik had besloten mijn ouders te verassen en een tripje Shanghai te plannen. Moeders en paps waren erg onder de indruk van het station welk, toegegeven, best groot is.

Een chocoladereep voor degene die raadt hoeveel mensen daar lopen...

Een chocoladereep voor degene die raadt hoeveel mensen daar lopen…

Een ritje hogesnelheidstrein later (over de 300 km/h) waren we in Shanghai. Het appartement wat ik geboekt had was prima, lekker ruim en we hadden twee slaapkamers. En zelfs een uitzicht!

Het avondeten op deze eerste avond was op zich prima, maar erg frustrerend… We gingen op zoek naar iets met een Engels menu, maar dat bleek in Shanghai niet veel makkelijker dan in Hangzhou. We kwamen uiteindelijk in een soort grill restaurant wat leuk opgezet was, met een soort gourmet-grill ingebouwd in elke tafel, en waar ze een soort van vertaling hadden (een erg slechte). De serveer-meneer kon al geen woord Engels, dus konden we niet met hem communiceren en hadden we geen idee wat hij nou opschreef (want hij ratelde wat af in het Chinees en bleef maar schrijven). We konden niet zeggen dat we iets wel of niet wilden, we konden niet vragen wat hij deed, we konden ook niet vragen of hij ons even een minuutje wilde geven – we konden helemaal niks. En dat is iets wat ik altijd vreselijk heb gevonden in China en wat mij de slechtste herinneringen zal blijven geven. We eindigden uiteindelijk met drie soorten spek en een mini beetje kip…
Maar goed, aan de andere kant was het misschien daarom ook wel “goed” om te merken hoe mijn ouders mij plotseling een stuk beter begrepen, aangezien die er even weinig mee konden als ik! Middenin het hele gedoe met die Chinees wendde mijn vader me ook naar mij en zei “Ik snap je helemaal hoor!!!!”. Frustratie aan alle kanten. Ook nog steeds enorm aan mijn kant, want ik voelde me toch wat verantwoordelijk en ik vond het niet fijn om te zien hoeveel moeite mijn ouders ermee hadden. Niet alleen die avond, dat gebeurde nog wel vaker – vooral mijn moeder houdt wel van haar ritme, een donkere boterham ‘s ochtends en een glaasje rode wijn bij het avondeten. Dat is hier echter niet te doen, en daar had ze zichtbaar moeite mee – voor mij ook erg moeilijk om mee om te gaan! Maar als disclaimer direct dat ze zich heel goed aanpaste en het nooit een onoverkoombaar probleem is geworden😉
Als “goedmaker” hadden we die avond een fles wijn, een stokbrood, camembert, jam en een biertje verzameld op verschillende plekken. Goed te doen dus!

De volgende dag was lang, vol, vermoeiend en supergaaf. Van mijn bazen op werk had ik de tip gekregen om een bustour te doen. We gingen op zoek, en vonden uiteindelijk een andere route dan me aangeraden was – maar ach, een bustour is een bustour toch?
We zaten bovenin vooraan, lekker bij het raam. De eerste route was wel leuk, maar deed me niet zo vreselijk veel – een beetje door de stad rijden met zo’n miep in je oor die je vertelt hoe geweldig Shanghai wel niet is. Tja. Vervolgens hebben we een andere bus gepakt naar het nieuwe gedeelte van Shanghai, je weet wel, dat stukje met die HUGE wolkenkrabbers en superdure spiegelende… wolkenkrabbers. Goed, ik was dus vooral onder de indruk van de wolkenkrabbers.

Anyone wanna blame me?

Anyone wanna blame me?

Die rechter toren op de foto hierboven was toegankelijk voor publiek (voor een prijsje, maar ach, je bent maar 1x in Shanghai). Een kort moment wachten, superlieve drugshond (met aardige Chinese-bewaker-baas die me hem liet aaien (de hond, niet hemzelf)), voorlichtingsfilmpje, lift-ritje en roltrap later stonden we ineens op de… 100e verdieping. Jawel. 474 meter de lucht in.

Uitzicht? Uitzicht.

Uitzicht? Uitzicht.

We hadden zeer veel geluk met het weer, het was enorm helder tijdens het bezoek van mijn ouders (in zowel Shanghai als Hangzhou). Het was ook zacht weer, in Shanghai wel wat kouder dan in Hangzhou maar alsnog goed te doen.
In ieder geval, we hebben een tijdje genoten van het uitzicht, een behoorlijk aantal foto’s gemaakt en genoten van het uitzicht. (Dubbel genieten heet dat).

Ik kon het niet laten.

Ik kon het niet laten.

Na een korte lunch werd mijn ego nog even gestreeld door een heel aardig Chinees meisje die dolgraag met me op de foto wilde en haar vriend die volgens mij honderd foto’s schoot in vijf seconden. Mijn ouders waren helaas niet erg snel met de camera’s, dus geen foto’s aan onze kant. Maar ach, dat hoeft ook niet altijd – ik voelde me weer eventjes een celebrity😉 Was bij West Lake eerder ook gebeurd, vergeten te melden, maar dat was een heel opgewonden Chinees mannetje – dus mogelijk dat ik dat daarom wat minder goed onthouden heb… hoe dan ook.

We hebben ook een bezoek gebracht aan het Ocean Aquarium daar in Shanghai. Weinig te vertellen, zulke dingen moet je vooral meemaken… Kort gezegd waren er heel veel vissen en andere waterachtige dieren. Het gaafst waren wel de onderwatertunnels die ze hadden, onder andere eentje waar je tussen de haaien en roggen liep.

Weet niet wat ik mooier vind, mijn ouders of het gezicht van die Chinees...

Weet niet wat ik mooier vind, mijn ouders of het gezicht van die Chinees…

Na ons bezoek aan het aquarium zijn we met de ferry teruggegaan naar de andere kant van de Huangpu rivier, naar de Bund (zo heet de straat). Eventjes wachten op de zonsondergang en dan toch nog even genieten van de lichtjes…
Dat gebouw links is mogelijk het meest iconisch voor Shanghai. Daar zijn we echter niet in geweest, wij waren in dat gebouw dat in de foto blauw opgelicht is (een beetje rechts van het midden achter de andere gebouwen).

Iconisch? Iconisch.

Iconisch? Iconisch.

De tweede avond hebben we besloten om niet uit eten te gaan. De lunch was best vullend geweest, dus heb ik dumplings gemaakt. Een geslaagd item, hoewel mijn vader vanwege zijn maag niet al teveel kon eten. Ach, ik heb me met plezier opgeofferd.

De derde (en laatste) dag zijn we naar Yu Yuen Gardens gelopen. We wilden niet al te veel doen, we waren echt best moe van de vorige dag (had ik gezegd dat we van de Bund helemaal terug zijn gelopen naar het hotel? Was maar drie kwartier). Ik leidde ons feilloos naar de goede locatie (*kuch*), waar we ons op een marktje hebben gestort. Of eigenlijk markt, want Yu Yuen is het (grotendeels nagebouwde, maar gedeeltelijk authentieke) oude centrum van Shanghai. Het is omgebouwd tot een enorme toeristische attractie, met marktjes aan alle kanten en allerlei “handicrafts”. En ja, ook hier weer een paar souvenirs gekocht. Ik ben iets beter in afdingen dan mijn vader… en het is altijd leuk om iets wat origineel 180 yuan koste mee te krijgen voor 75. Met dank aan Mette, die mij de ultieme afding truc geleerd heeft – weglopen!

We hebben ook een klein beetje geld neergelegd om de daadwerkelijke Gardens in te lopen, die nog best uitgebreid waren. Net als eerder in Suzhou was dit een mix tussen oude (nagebouwd? authentiek?) gebouwen, rotstuin, bomen / planten en watertjes. Het was zo uitgebreid dat we op een moment maar besloten hebben om weg te gaan zonder alles echt gezien te hebben… we moesten de trein halen!

Straat in Yu Yuen

Straat in Yu Yuen

Iets buiten het “echte” Yu Yuen, waar ook allerlei winkeltjes opgesprongen waren.

Pffft, wat hebben we verder gedaan. Ja, we zijn terug naar Hangzhou gegaan, natuurlijk. We hebben die donderdag bij Grandma’s gegeten (net als alle daaropvolgende dagen). Vrijdag hebben we het wat rustiger aan gedaan, ook omdat we nog steeds moe waren van Shanghai, en omdat ik nog wat dingen op werk moest regelen. Ik heb onverwacht geld teruggekregen wat ik voor internet betaald had (altijd leuk) en nog wat dingetjes geprint. Volgens mij hebben we verder niet veel meer noemenswaardigs gedaan.

Zaterdag weer wel, toen zijn we met zijn vieren naar een theehuis geweest. Jawel, met zijn vieren. Na veel dwingen, vragen, eisen en wrikken kreeg ik Liyi zover om met ons mee te gaan. Ik wilde haar eigenlijk meenemen naar Grandma’s, maar dat wilde ze echt niet – vond ze te “grandieus” (tussen haakjes, want dat was wat de Chinees – Engels vertaalmachine me zei). In principe vond ze dat dus gewoon te eng, te officieel en alles. Eventjes uit eten met ouders is hier nogal wat. Het kostte me veel moeite om haar mee te krijgen naar een theehuis, maar uiteindelijk was het erg gezellig. Ze had ondanks dat we afgesproken hadden dat we geen cadeaus zouden doen, wat gekocht voor mijn ouders – wat er weer tot leidde dat wij iets voor haar kochten (heb ik haar maandag gegeven)… Chinese beleefdheid, sjezus.
Het werkte in het theehuis wel mooi. Je koopt daar thee voor 10+ euro (88+ yuan), maar hebt dan vrij toegang tot het buffet. Maar goed, je krijgt afhankelijk van je thee wel hele mooie kopjes / theepotjes. Daar zit dan losse thee in en dat moet je weer op een speciale manier drinken… Gelukkig was Liyi er, anders had ik nu nog de theebladeren tussen mijn tanden gehad.

Na het theehuis zijn we ieder ons weegs gegaan. Ik heb even een serie gekeken, beetje dingen voor mezelf gedaan. Want tja, zelfs in China is het op een moment ook wel even fijn om wat tijd voor jezelf te hebben als je zoveel dagen met je ouders optrekt😉 Die avond weer bij Grandma’s gegeten (elke keer weer wat nieuws proberend!).

Zondag heb ik het oudervolk nog even mee de berg op genomen. Die ochtend overigens ook met Liyi een buskaart gekocht, dus dat deel van de reis naar Nieuw Zeeland is nu ook geregeld. Fijn gevoel!
Maar goed, berg. Ik ben er al meerdere keren geweest, maar het was nu ook leuk om er even met hen heen te gaan. Het was weer een hele klim, maar het resultaat was het zeker waard – helemaal toen we besloten om even de zonsondergang af te wachten!! Ik zou hier alle 22 foto’s kunnen plaatsen (en dan heb ik een hele hoop weggegooid!), maar ik ga nu even voor deze. Oke goed, en een tweede. Zucht.

Bekende omgeving, onbekende personen

Bekende omgeving, onbekende personen


Vandaag (maandag) rustig opgestart en een koffie en broodje gedaan bij BreadTalk zoals de meeste ochtenden. De Chineesjes daar herkenden ons ondertussen en waren de afgelopen dagen al nieuwsgierig en geïnteresseerd in ons, dus eentje wenste ons netjes een goede reis vandaag en een ander begon weer tegen ons in het Duits. Ach, we hadden hem gemeld dat dat niet helemaal klopte omdat we uit Nederland komen, maar Duits is al een enorme verbetering over Chinees… dus ik vond het wel prima eigenlijk.

En dan vanmiddag het oudervolk weer op een taxi gezet. Voelde wel vreemd om ze zo weg te zien rijden, maar aan de andere kant merk ik dat ik best makkelijk weer in mijn ritme hier val. Het helpt denk ik dat het deze keer iemand anders is die op het vliegtuig mag stappen, ik mag in mijn “bekende” omgeving blijven. Dus ik heb nog een serie gekeken, en ben nu lekker bezig met deze blogpost. Dus ja, het gaat wel prima. Ben gewoon klaar voor het vervolg van mijn reis volgende week!

Dat brengt mij naar het tweede deel van de titel, de ‘samenvatting’. Geen zorgen, die zal een stuk korter zijn dan het eerste deel (ik zit nu al op 2500 woorden, moet niet veel gekker worden).

Zoals ik laatst tegen iemand zei op FaceBook, “Je herinnert je de pagoda, niet de zere voeten”. Met de context eromheen zou je snappen dat het een metafoor is voor het feit dat je je na afloop altijd de goede dingen herinnert, de dingen die een indruk gemaakt hebben (de prachtige pagoda) en niet de nare dingen waar je doorheen moest om tot de goede dingen te komen (de zere voeten). Zie, misschien toch een stukje wijsheid opgepikt van de Chinezen?
Hoe dan ook, ik denk dat dat een goede samenvatting is van mijn tijd hier. Natuurlijk zal ik niet snel vergeten hoe ik onder schot werd gehouden of sommige andere nare dingen die ik gezien heb / die me overkomen zijn. En misschien zijn het niet eens hele specifieke goede ‘dingen’ of momenten die ik me zal herinneren. Maar toch heb ik nu al een overheersend positief gevoel bij mijn tijd in China. Ik kan misschien nog niet helemaal benoemen waarom, maar hij is er wel – en dat is even het belangrijkst😉

Nu nog anderhalve week. Volgende week woensdag (05-02) reis ik verder naar Nieuw Zeeland, waar ik direct mijn broers verjaardag kan vieren (de 6e). Nja, vieren, ik zit dan aan de andere kant van de wereld en ben waarschijnlijk doodmoe – maar het gaat om het idee. Vijf dagen later ben ik dan jarig… misschien heb ik dan alweer wat mensen ontmoet, maar sowieso komt een schoolgenoot van mij ook naar Auckland dus dan mag die me op een biertje trakteren! (En jullie mogen het fortuin dat jullie allemaal aan me wilden uitgeven bewaren tot volgend jaar, als ik 24 word – gewoon x2 doen).
Tot die tijd ga ik hier nog het Chinese nieuwjaar meemaken, tot zover dat kan (de stad schijnt behoorlijk leeg te lopen) en rustig mijn spullen pakken. En dan komt mijn volgende blogpost dus uit Nieuw Zeeland!

Dus Gàobié (告别), en Kia Ora!

One thought on “父母和总结

  1. Hoi, Annika,
    Opnieuw een prachtig verhaal.De foto’s vind ik heel erg goed gemaakt. In alle bescheidenheid: daar heb ik wel kijk op .Ik ben dan ook benieuwd naar jouw uiteindelijke fotoboek over deze gigantische reis.
    Veel plezier met het nemen van de volgende grote stap.
    Oom Luuk

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s