Kia Ora!

Kia Ora, and welcome to New Zealand!

Ik heb nu nog even geen foto’s te delen, maar wel mijn reisverhaal natuurlijk. Was me nogal wat… Dus, ik begin gewoon bij het begin en dan komen we vanzelf bij nu (op mijn bed in het hostel, te typen op mijn laptop).

5 february, 9:00
Opstaan. Laatste spulletjes pakken, laatste rondje door het appartement, afval wegbrengen… dan laptop inpakken en op naar de taxi!

11:30. Uur te vroeg voor de bus, aangezien de taxi er direct was – maar das niet zo erg. Ik had toch met Vince afgesproken op het busstation, en reizen is toch alleen maar wachten – dus dit kon er wel even bij. Maar het werd maar later en later en Vince kwam maar niet… Op een moment begon ik me echt zorgen te maken, ik bedoel ik had de sleutels van het appartement, mijn sleutel voor het kantoor en ik zou nog 500 RMB (zo’n 60 euro) van hem krijgen… Maar uiteindelijk zat ik op 12:30 op de bus en was Vince niet geweest. Hmmmmmm.

16:00. Aangekomen op Shanghai Pudong. Tenminste ik ging er maar vanuit dat het het vliegveld was, want ik werd gewoon de bus uit ge-ushered. Gelukkig, ja, het vliegveld. Daar eventjes twee uur gelezen, vervolgens begon de check-in dus ik daarheen.

18:10. Check-in begint. In het begin maar 1 counter, dus duurde allemaal super lang. Veel wachten, veel dringen (want in de rij staan zijn Chinezen nou eenmaal erg slecht in) en bah. Maar goed, ik eindelijk aan de beurt.
“Miss, you have one bag many.”
“I can only take one bag?”
“Yes. To take more bags you pay fee.”
“Oh. Uhm how much is that?”
“1000 RMB (130 euro).”
“….a THOUSAND??”
“Yes.”
Okay, dus dat was zeer vervelend. Maar ze dacht op een manier wel mee, want ze wilde ook even mijn koffer wegen – die bleek twee kilo te zwaar. “If your bag is too heavy, also pay 1000 RMB. So you make this bag lighter and only pay 1000 for extra bag, otherwise 2000.” Goed. Bah. Ik opzij, en de koffer open middenin het vliegveld. Iedereen staren natuurlijk, want het ondergoed van een blanke meid is superboeiend. Maar goed, ik wat dingen overpakken in mijn rugzak, en terug naar de counter. Daar moest ik twintig minuten wachten want er was een groep Chinezen voor me die erg moeilijk deed, vervolgens werd mijn koffer opnieuw gewogen. Goed, die was nu van prima gewicht.
“Next bag please.”
“Uhm no I’ll take both of these on the plane.”
“Ma’am, only can take 1 on plane.”
“…but there’s breakable stuff in here.” (Voor de duidelijkheid, ik was ondertussen zwaar pissig).
“Ma’am, only can take 1 on plane. Can you weigh your other carry on?”
“Uh ok.”
“Oh ma’am, that’s 9 kilos. That’s not allowed.”
In mijn hoofd: ‘Oh nee, je gaat me niet vertellen dat dit te zwaar is en… Ik ga dingen kapot maken hier straks.’
“Other bag? Okay that’s ok, that’s 7 kilos.” (Mijn hoofd: ‘phew’).
“FINE. I’ll check in my backpack. But if something breaks, I swear to god.”
“Ok. You want Fragile tag?”
“Yeah. Sure. Please.”
Dus ik wat breekbare dingen snel in mijn jaszakken gestopt en hup, rugzak op de band. Die verdween ook. Zij weer bezig, moest dingen invoeren en weet ik het wat. Ik krijg een briefje.
“You pay this, then come back to me, then you get boarding pass.”
Nou ik kan ook nog wel het hele verhaal uit gaan typen van hoe lang het duurde om een werkende pinautomaat te vinden, wat ook geen pretje was. Mensen stuurden me verschillende kanten op en ik had ondertussen al zoveel gedoe gehad dat ik straks geen tijd meer zou hebben om wat te eten voor ik op het vliegtuig zou stappen… Bah! Maar goed, ik uiteindelijk een pinautomaat gevonden, geld betaald, boarding pass gekregen.

Vervolgens ging ik nog even wat noodles eten. Ik kwam twee noemenswaardige groepjes mensen tegen, een stel Kenianen en twee Amerikanen. De Kenianen zaten een biertje te drinken en waren heel vrolijk en verwelkomend. Toen ik zei dat ik uit Nederland kwam riep er 1 meteen “Arjen Robben!! Bayern Munchen!” Twee Kenianen hea? Kennen Arjen Robben even. Maar goed. Ik had niet heel veel tijd meer voor mijn gevoel, moest ook nog door immigratie en had nog een uur tot boarden, dus eerst even wat eten. Waar ik naast twee Amerikanen kwam. Sjeetje wat een gedoe. Alles moest drie keer worden overgepraat met de serveerster (het hele menu zegmaar) om maar te weten wat precies waarin zat. En dan met zo’n Amerikaans overal maar commentaar op geven. Maar ach.

Ik door immigratie, alles in orde. Toen moesten mijn spullen en ik door de scanner. Ging ook nog prima, hoewel ik mijn koffer compleet uit moest pakken omdat de laptop apart moest. Nja. Daarna had ik nog even tijd voor een serie, voordat ik kon boarden. Ik had online een stoel uitgekozen, maar die plek kreeg ik niet – maar iig een stoel aan het gangpad. In het midden van het vliegtuig, dus de twee Chinezen links van mij konden er gewoon links uit, zodat ik lekker kon blijven zitten. Prima, tijdens de vlucht twee films gekeken (een Chinese film en Mrs. Doubtfire), en wat geslapen enzo. Dat was verder wel OK.

Hier in NZ door de immigratie en alles, duurde een stuk langer dan in China. Overal buitenlanders, ik stond een beetje samengedrukt tussen een grote groep Russen in de wachtrij, dus veel verstaan deed ik nog niet – maar het genot van overal om je heen wel Engels te horen is erg fijn. (In het vliegtuig zaten overigens alleen maar Chinezen zo ongeveer, en ook hier in NZ moet je goed zoeken om een westers restaurant te vinden).

Bij de bagage claim en daarna douane werd ik aangesproken door twee mensen, een Australiër en Nieuw Zeelander. Of ik alcohol bij me had. Ik snapte het niet, tot ze uitlegden dat ze een fles teveel hadden gekocht in het duty-free gedeelte. Dus ik heb alcohol binnengesmokkeld voor ze (goed, niet heel spannend, maar wel geinig). Oh en mijn rugzak was ook goed overgekomen, geen kapotte dingen ofzo.

Ik moest ook nog naar de Bio-contamination area, omdat ik in China was geweest wilden ze mijn schoenen enzo checken of ik geen enge dingen mee naar binnen bracht. Dus weer mijn hele koffer overhoop. Maar de meneer die me daar hielp was wel aardig.
“Sorry, I have a lot of stuff and of course my boots are all the way down in the suitcase.”
“I got… 15 minutes until my lunch break, so if you can make it within that time…”
“I’ll do my best, haha. Yeah well when you’re away from home for a year you have to bring a lot of stuff.”
“A year? Damn you travel light. But at least you got a good suitcase, with the four wheels.”
Etcetera. Het feit dat ik dat een heel fijn gesprek vond geeft wel aan hoe fijn het voelt om hier Engels te kunnen praten met mensen, in plaats van dat ze een beetje kreunen en wijzen. Heerlijk.

Maar goed, dat allemaal geregeld, ik droeg geen gevaarlijke dingen bij me (de drugshond was wel zeer geïnteresseerd in me, maar liep na wat verdachte blikken van zn baas gelukkig door) en na de douane zag ik mijn naam op een bordje staan. We moesten nog even wachten op drie anderen (bleken Nederlanders te zijn), waarna we naar onze respectievelijke locaties werden gebracht. Nog even wat gedoe met hoeveel nachten ik zou blijven en alles, maar ik heb nu geboekt tot zondag, waarna ik naar de campus afreis.

Gisteravond / eind van de middag kwam ik twee Amerikanen tegen hier in het hostel, die buiten zaten met een karton wijn. Leuk gekletst, en we zouden samen uit eten. Hij (de zoon) zou wat eten halen voor haar (de moeder) omdat ze erg moe was, en dan zouden hij en ik om 19:30 ergens wat gaan eten. Nja, om 20:00 ben ik maar in mn eentje op pad gegaan. Toen ik ze later tegenkwam kwam er niet echt iets duidelijks uit, volgens mij hadden ze gewoon gedronken en verwachtte ik teveel😛 Maar ja, toen heb ik dus op mijn eerste dag Auckland bij de Chinees gegeten. Ach ja.

Vanochtend ontbeten en in gesprek gekomen met wat mensen. Twee Braziliërs, een Belgin, een Duitse en twee Nederlandse meiden. Later kwamen er nog een Zwitsers stel op wereldreis bij zitten. Al met al is het hier dus gewoon veel makkelijker contact hebben met mensen, erg fijn tot nu toe.

Nu is het tijd voor mij om op weg te gaan naar het kantoor van Stagereizen voor een oriëntatie enzo. Krijg ik ook een SIM kaart en alles. En ik ga proberen om morgen met de Belgische mee te gaan op een ferry naar een eiland in de buurt, leek de Duitse ook wel geïnteresseerd in. Maar dat horen jullie allemaal later nog wel.

Voor nu eventjes doei, en spreek jullie later!

3 thoughts on “Kia Ora!

  1. Hai Annika, wat leuk om zo’n enthousiast verhaal van je te lezen. Je verhaal van de te zware bagage komt me erg bekend voor. Zo heb ik eens in Roemenie staan oetelen en daar kun je de mensen ook zo fijn verstaan! Ik wens je toe dat NZ als een lang warm bad voor je is; lekker ontspannend. En met veel leuke contacten. Blijf ik wel met de vraag zitten hoe dat nou moet met die sleutels van je appartement en kantoor. Souvenirtje uit China?Heb het goed, veel plezier, liefs, Tineke

  2. Hey tante Geeske! Ik blijf hier zes maanden, ik vlieg 14 augustus weer terug naar Nederland. Kom de 15e in de vroege ochtend aan.

    Ik heb me vanmiddag ingeschreven voor alle tripjes die worden georganiseerd door Stagereizen waar ik bij aangesloten zit (ook al doe ik studie, geen stage)… Kost me wel flink wat, vooral de laatste (een tweeweekse trip van het zuidereiland), maar dan heb ik volgens hen wel echt een heel groot deel van Nieuw Zeeland gezien. Dus dat is wel gaaf.

  3. Ja Annika, wie bereisd is, kan veel vertellen. Dat zegt men altijd en jij bent er het levende voorbeeld van. Maar je bent opgelucht dat je weer normaal kunt communiceren. En er staat weer iets nieuws op je te wachten qua bezigheden. Dat is wel leuk.
    Hoe lang blijf je hier ook al weer?
    Een goede tijd gewenst in naar wat mijn vriendin zegt ” een meer dan prachtig land”.

    Groeten van tante Geeske

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s